Happy Life is Oxygen

ดิน ฟ้า อากาศ เรื่องที่ถูกพูดถึงเสมอ เมื่อไม่มีอะไรเหลือให้พูด

เพราะคนเราสุดท้ายก็หนีไม่พ้นธรรมชาติ

ต่อให้วิ่งหาวัตถุมากเท่าไหร่

สุดท้ายก็ต้องกลับมาสู่จัดเริ่มต้นของการมีชีวิต

สุดท้ายก็ต้องกลับมาหาธรรมชาติ

แล้วก็เรื่องธรรมดาๆของ ดิน ฟ้า อากาศ 

................................................... 

"วันนี้อากาศร้อนเน๊อะ" 

หลายวันก่อน นั่งเบื่ออยู่หน้าคอม อย่างเซร็งอารมณ์

มองไปมุมไหนของห้องมันก็แค่สี่เหลี่ยมธรรมดา

โทรศัพท์ก็คุยแล้ว เอมเอสเอนก็แชทจนแป้นจะทะลุแล้ว

แต่ทำไม๊ทำไมไอความเซร็งมันถึงไม่ออกไปซักที

จนเพื่อนคนนึงส่งเกมส์ออนไลน์ต่อจิ๊กซอว์มาให้

กดเล่นไปตอนแรกๆ ด่านแรกๆ แก้เซร็งใช้ได้อยู่

แต่ดูเหมือนจะดูถูกความสามารถไปนิด เล่นไปซักพักเริ่มรู้สึก ง่ายไปและ

พอเคลียร์ผ่านไปได้หลายๆด่านเข้า มันก็เริ่มยากๆ

เริ่มและ หมุนแล้วหมุนอีก ยังไง๊ยังไง มุมจิ๊กซอว์มันก็ไม่ลงลอคดังเปะๆๆซักที

สุดท้ายก็เลิกเล่น กลับมานอนอืดตากลม

ตื่นขึ้นมาก็อารมณ์เสียกับคนรอบข้างอีก รู้สึกแบบทำไมแนวคิด การกระทำของเค้ามันช่างขัดหูขัดตาอย่างนั้น

พูดแบบนี้เราก็ผิด

ทำแบบนี้เราก็ผิด

อะไรๆเราก็ไม่ตรงใจเค้า

แล้วเค้าจะรู้บ้างมั๊ย ว่าอะไร๊อะไรของเค้ามันก็ไม่ตรงใจเราเหมือนกัน

คิดแล้วมันก็เหมือนมุมจิ๊กซอว์

ถ้าต่อผิดอัน ยังไง๊ยังไงมันก็ไม่ลงลอค

จะพยายามดื้อยัดมันลงไปก็มีแต่จะมุมหักเสียเปล่าๆ

อารมณ์มุมจิ๊กซอว์มันก็เหมือนการอยู่ในสังคม

อยู่ถูกที่เราก็สบายพอดีตัว ไม่ต้องคิดไรให้หนักใจ ไร้สาระ สุขที่จะอยู่ในมุมของเรา

ถ้าอยู่ผิดมุมผิดที่

เราก็ดิ้นรนที่จะไปอยู่ในที่ๆเป็นของเรา

สังคมที่เราเข้าไปแล้วไม่สบายใจเหมือนที่คนอื่นๆเค้าทำได้

มันก็หมายถึง ทุกคนเค้ามีมุมที่เชื่อมต่อกัน

แต่ในมุมที่เชื่อมต่อกัน ทุกคนต่างก็มีมุมที่แยกออกไป ไขว้ขว้าหามุมอีกมุมหนึ้งของชีวิตอยู่เสมอๆ

เหมือนขาจิ๊กซอว์ไม่มีผิด

สำนึกได้จากปรัชญาจิ๊กซอว์

ก็เลิกที่จะเก็บเรื่องของคนหลายๆคนที่ทำให้รำคาญใจมาคิด

ปัดๆความรู้สึกเซร็งๆออก

จะดันทุรังต่อต้านกับที่ที่ไม่เหมาะกับตัวเราต่อไปทำไม

ในเมื่อจริงๆแล้วเราก็มีมุมของเรา ที่ของเรา ที่อยู่แล้วเราสบายใจ กลมกลืน และมีความสุข

มากกว่าจะต้องกล้ำกลืนอยู่ในมุมที่ไม่ใช่ที่ของเรา

.....................................................

ปลอบใจตัวเอง เห่อๆๆ 

มันมาอีกแล้วความรู้สึกนี้

มาจากไหนก็ไม่รู้ กับความรู้สึกลืมว่าตัวเองเป็นใคร มาจากไหน

ความนิ่งในตัวมันหายไป หายไปไหน...

เวลาที่ไหลตามกระแสน้ำไปเรื่อยๆ ไหลไปๆ สุดท้ายถ้าเราไม่ขวนขวายที่จะตะกายเรือให้ทวนน้ำกลับไป

กลับไปในที่ของเรา

สุดท้ายที่ที่เราจะไปเจอ ก็คงเป็นเพียงแค่ที่ที่หลายๆคนไปถึง โดยไม่ได้ตั้งใจ

....

ช่วงนี้ไหลตามกระแสสังคมมากไป

ชีวิตดูเหมือนจะลืมตัวเองไป

เหมือนเอาตัวเองไปไว้ข้างหลัง ทั้งๆที่เราควรจะรักตัวเอง รักครอบครัวเราก่อน

แต่ดันรักสังคมมากกว่าซะงั้น

...

จะว่าไปเราก็ไม่ชินการที่จะต้องมีคนมาอยู่ด้วย

มีคนให้เราต้องห่วง

หรือให้ใครมาห่วงเรา

ดูเหมือนการอยู่คนเดียว จะทำให้เรารู้สึกดีกว่าการที่จะต้องอยู่แบบที่ต้องคอยมาแบ่งความรู้สึกให้กับใคร

รู้สึกว่า แค่ชีวิตตัวเองคนเดียวมันก็วุ่นวายเหลือเกิน

ถ้าจะต้องให้มาห่วงใครอีก ก็คงไม่ไหว

ก็อย่างว่าบางทีให้ความรู้สึกดีๆ มันเป็นได้แค่ฝัน คงดีกว่าปล่อยให้มันมาอยู่ในความจริง

...

ลืมที่จะเป็นห่วงหัวใจตัวเองนี่ก็ลำบากเหมือนกัน

วันที่มันเริ่มทรุดโทรม ถ้าไม่ปรับสภาพกันหน่อย คงแย่น่าดู